Odkrycie w bibliotece

 

Odkrycie w bibliotece

 

Dawno temu niejaki Kolumb wybrał się i odkrył Amerykę. Dzisiaj wybieramy się tam hen daleko, do pewnej biblioteki.

To był początek znajomości z Katarzyną, typową, choć nieco "wybiórczą" emigrantką z Idaho, którą poznałem na trudnych zajęciach z socjologii. Nasza znajomość zacieśniła się, gdy jako najbardziej sumienni studenci zaczęliśmy razem uczyć się w bibliotece, dzieląc się opowieściami z jej konserwatywnego wychowania. Pewnego wieczoru, gdy byłem lekko podchmielony, nasza rozmowa zeszła na intymne tematy, prowadząc do zabawnej wymiany zdań o mormońskim podejściu do seksu i osobistych doświadczeniach. Ostatecznie, luźna atmosfera nauki w bibliotece przerodziła się w coś, co mogło być początkiem głębszej, osobistej relacji między nami.

 

Wszystko zaczęło się od socjologii, choć równie dobrze mogło zacząć się od Light Coke i zbyt mocnej opalenizny. Katarzyna była ucieleśnieniem stereotypu emigrantki z Idaho – „kraju mormonów”, jak go nazywaliśmy. Miała długie blond włosy, które zawsze układały się w idealne, luźne fale, i niebieskie oczy, w których czaił się śmiech: jednocześnie hałaśliwy i dziwnie powściągliwy. Była słodka jak brzoskwinia, ale pod tą fasadą kryło się coś, co trudno było uchwycić na pierwszy rzut oka.

Poznaliśmy się na ostatnim roku studiów. Zapisałem się na te zajęcia tylko dlatego, że pasowały mi do grafiku. Myślałem, że to będzie „spacer po parku”, ale socjologia okazała się drogą przez mękę. Katarz yna, o rok młodsza i o niebo bardziej zaangażowana, stała się moją kotwicą w grupie studyjnej. Spotykaliśmy się w bibliotecznym pokoju numer 402, otoczeni zapachem starego papieru i kurzu. Z czasem inni członkowie grupy wykruszyli się, przygnieceni ciężarem innych egzaminów. Zostaliśmy tylko my.

Lubiłem jej słuchać. Opowiadała o dorastaniu w Idaho z taką naturalnością, jakby życie w cieniu surowych zasad religijnych było czymś tak zwyczajnym jak mycie zębów. Nie było w tym romansu – przynajmniej początkowo. Była po prostu fajną dziewczyną, z którą dobrze się milczało nad książkami.

Wszystko zmieniło się pewnego wtorku podczas sesji. Biblioteka była wtedy otwarta całą dobę. Przyszedłem lekko podchmielony – uznając, że odrobina alkoholu pomoże mi przebrnąć przez nudne teksty o strukturach społecznych. Katarzyna siedziała już przy stole, trzeźwa jak wdowa po amiszach, ubrana w beżowy sweter i dresy. Wyglądała na zmęczoną, ale wciąż pełną życia.

– Tylko my? – zapytałem, rzucając torbę na krzesło.
– Mhm – mruknęła, obgryzając końcówkę długopisu BIC. – Inni odpuścili.

Uczyliśmy się przez dwie godziny, aż litery zaczęły tańczyć mi przed oczami. Wypaliliśmy się. Rozmowa, napędzana moim lekkim rauszem i późną porą, zboczyła na niebezpieczne tory.

– Kasia, jak to jest u was z seksem przedmałżeńskim? – wypaliłem bez namysłu.
Spojrzała na mnie, ani trochę niezmieszana.
– Och, jestem dziewicą. Oszczędzam to do ślubu. Standard – odpowiedziała z rozbrajającą szczerością.
– A co z... no wiesz, masturbacją? – Gdybym był trzeźwy, pewnie ugryzłbym się w język.

Katarzyna drgnęła. Lekki rumieniec wykwitł na jej policzkach, a ona sama wyprostowała się gwałtownie, poprawiając dresy.
– No cóż... technicznie rzecz biorąc, nie powinno się tego robić. Ale niektóre społeczności są bardziej pobłażliwe niż inne.
– A twoja? Była liberalna? – drążyłem, stukając ołówkiem o brodę.
Zaśmiała się krótko.
– Ha, zdecydowanie nie.
– Czekaj – pochyliłem się w jej stronę, czując, jak bariera między nami pęka. – Czyli chcesz mi powiedzieć, że nigdy tego nie robiłaś?

Znowu ten chichot.
– Nie powiedziałam tego! – zawołała, zasłaniając usta dłonią.
– Aha! Czyli uwielbiasz to robić. Ciekawe...
– O mój Boże, przestań! Tego też nie powiedziałam!

Patrzyłem na nią, czując, że ta rozmowa zmienia dynamikę między nami na zawsze. Pod warstwą „grzecznej dziewczyny z Idaho” pulsowało coś autentycznego, ludzkiego i – co tu dużo mówić – intrygującego. Biblioteka była cicha, ale między nami huczało od niewypowiedzianych pytań.

– Nie wiem – mruknąłem z uśmiechem. – Brzmiało to tak, jakbyś właśnie to przyznała.

Katarzyna odłożyła długopis i po raz pierwszy tej nocy spojrzała mi prosto w oczy, nie odwracając wzroku. W tym momencie socjologia przestała mnie obchodzić całkowicie.

Atmosfera w dusznej piwnicy biblioteki zgęstniała do granic możliwości. Zapach starych książek wymieszał się z piżmowym aromatem pożądania i lekką nutą alkoholu, który wciąż krążył w moich żyłach, odbierając resztki hamulców. Katarzyna nie była już tą wycofaną dziewczyną z Idaho, którą znałem z wykładów. Jej oddech stał się urywany, a ciało, oparte o moje ramię, drżało przy każdym ruchu moich palców.

– Janek… – wyszeptała w moją szyję, a jej gorący oddech wywołał u mnie dreszcz. – Ktoś może wejść.

– Nikt tu nie zagląda o tej porze – mruknąłem, nie przestając jej pieścić. – Jesteśmy sami między regałami pełnymi martwych socjologów. Tylko my i twoja mała, biała kokardka.

Moje dwa palce poruszały się w niej rytmicznie, badając każdy centymetr jej ciasnego, wilgotnego wnętrza. Czułem, jak jej biodra instynktownie unoszą się, szukając mocniejszego docisku. Jej dłoń, która wcześniej spoczywała pod stołem, teraz kurczowo zacisnęła się na moim udzie, tuż obok twardniejącego napięcia w moich spodniach.

– Powiedz mi – szepnąłem jej do ucha, drażniąc płatek jej ucha zębami – czy to jest lepsze niż poduszka?

Wydała z siebie krótki, stłumiony jęk, który stłumiła w zagłębieniu mojego ramienia.
– Przestań pytać… po prostu nie przestawaj tego robić.

Zmieniłem tempo. Moje kciuk odnalazł jej łechtaczkę, ukrytą pod mokrą koronką fioletowych majtek, i zaczął zataczać na niej powolne, bezlitosne kółka. Katarzyna wygięła się w łuk, a jej paznokcie wbiły się w moje dżinsy. Była tak blisko, czułem to w sposobie, w jaki jej mięśnie zaciskały się wokół moich palców, jakby chciały mnie uwięzić w środku na zawsze.

W pewnym momencie jej opór całkowicie pękł. Przestała dbać o to, czy ktoś nas usłyszy. Jej oddech przeszedł w ciche skomlenie, a potem w serię głębokich, gardłowych westchnień. Przyspieszyłem, naciskając mocniej, czując, jak fala gorąca przelewa się przez jej ciało. Skuliła się na moim ramieniu, drżąc w finale, który zdawał się trwać wieczność.

Kiedy w końcu jej oddech się uspokoił, a ciało wiotczejąco oparło się o krzesło, w pomieszczeniu zapadła ogłuszająca cisza. Wyjąłem dłoń, czując na skórze jej śliski ślad, i spojrzałem na nią. Jej makijaż był lekko rozmazany, a blond włosy w nieładzie, ale w jej niebieskich oczach nie widziałem wstydu. Widziałem coś nowego – błysk czystej, nieposkromionej satysfakcji.

– To był… czwarty raz – wychrypiała, uśmiechając się blado.
– Oficjalnie – odparłem, ocierając dłoń o chusteczkę i przyciągając ją do krótkiego, miękkiego pocałunku. – Ale noc jeszcze się nie skończyła, a my wciąż nie skończyliśmy powtórki do egzaminu.

Katarzyna zaśmiała się tym swoim hałaśliwym, a zarazem powściągliwym śmiechem, poprawiając fioletową koronkę.
– Pieprzyć socjologię, Janek. Myślę, że właśnie zaliczyliśmy o wiele ciekawsze ćwiczenia praktyczne.

Katarzyna przymknęła oczy, a jej oddech znów stał się rwany. Moje palce, wciąż wilgotne od jej podniecenia, poruszały się z precyzją, której uczyłem się na bieżąco z jej reakcji. Każde drżenie jej uda, każdy cichy pomruk był dla mnie mapą.

– Sprawiłeś, że przestałam myśleć o zasadach – szepnęła, a jej dłoń zacisnęła się na moim przedramieniu. – A to w moim świecie jest niemal grzechem.

– W takim razie biblioteka to idealne miejsce na spowiedź – odparłem, wsuwając drugi palec głębiej.

Była niesamowicie ciasna, a jej ciało pulsowało wokół moich palców w rytm przyspieszonego tętna. Czułem, jak narasta w niej kolejne napięcie, znacznie szybciej niż poprzednio. Tym razem nie było już nieśmiałości. Katarzyna sama zaczęła napierać biodrami na moją dłoń, prowokując mnie do mocniejszych, pewniejszych ruchów.

 

– Janek, ja... ja nie wiedziałam, że tak można – wykrztusiła, a jej głowa opadła na oparcie krzesła. Jej niebieskie oczy, teraz ciemne i rozszerzone, wpatrywały się w sufit piwnicy, jakby szukały tam odpowiedzi na pytania, których dotąd bała się zadać.

Zmieniłem kąt, hacząc palcami o jej punkt G, co wywołało u niej gwałtowny skurcz. Jej nogi splotły się wokół mojej łydki, przyciągając mnie jeszcze bliżej. Czułem, jak fioletowa koronka majtek wpija się w moją skórę, mokra i gorąca. Moja klatka piersiowa falowała w tym samym rytmie co jej, a erekcja, o którą kazała mi się "martwić później", pulsowała boleśnie pod surowym denimem moich spodni.

– Chcesz, żebym przestał? – zapytałem prowokacyjnie, choć oboje znaliśmy odpowiedź.

– Nawet o tym nie myśl – warknęła z błyskiem w oku, który zupełnie nie pasował do dziewczyny z Idaho.

To była nowa Katarzyna. Wybiórcza mormonka, która właśnie odkrywała, że życie poza schematem ma smak znacznie lepszy niż Light Coke. Przyspieszyłem tempo, używając kciuka, by jednocześnie drażnić jej nabrzmiałą łechtaczkę. Dźwięk mlaskania i jej coraz głośniejsze jęki wypełniły mały pokój do nauki, odbijając się od szklanych ścian. Przez chwilę przemknęło mi przez myśl, że ktoś może nas usłyszeć, ale widok jej zatraconej w rozkoszy twarzy sprawił, że przestało mnie to obchodzić.

Nagle Katarzyna zesztywniała. Jej palce wbiły się w moje ramię tak mocno, że poczułem ból, ale nie przestałem. Kilka sekund później jej ciałem wstrząsnęła seria dreszczy, znacznie silniejszych niż za pierwszym razem. Jęknęła głośno, nie dbając już o dyskrecję, i osunęła się na krzesło, ciężko dysząc.

Przez chwilę siedzieliśmy w ciszy, przerywanej tylko szumem wentylacji. Katarzyna powoli otworzyła oczy i spojrzała na swoje dłonie, potem na mnie.

– Chyba właśnie oblałam egzamin z socjologii rodziny – zażartowała słabo, choć jej uśmiech był pełen satysfakcji.

– Albo właśnie napisałaś zupełnie nowy rozdział – odpowiedziałem, wycofując rękę i czule gładząc ją po policzku.

Poprawiła ubranie z zaskakującą sprawnością, choć jej dłonie wciąż lekko drżały. Spojrzała na zegarek – była prawie północ. Biblioteka powoli pustoszała, a my wciąż siedzieliśmy w naszej szklanej klatce, odgrodzeni od świata regałami książek.

– Janek? – odezwała się, gdy zbieraliśmy rzeczy.
– Tak?
– Następnym razem... to ja zajmę się tobą.

 

Dwa dni po wydarzeniach w bibliotece, światło dzienne wydawało się Janowi niemal zbyt jaskrawe. Socjologia, która wcześniej była tylko nudnym przedmiotem, stała się tłem dla obsesyjnych wspomnień.

Wieczorem, tuż po powrocie z uczelni, Janek wszedł pod prysznic, próbując zmyć z siebie napięcie dnia. Gdy gorąca woda uderzyła o jego ramiona, a chłodniejsze powietrze łazienki stworzyło gęstą mgłę, jego myśli natychmiast odpłynęły w stronę Katarzyny. Widział ją wyraźnie: jej podciągnięte nogi na bibliotecznym krześle, zapach jej skóry i to, jak jej usta rozchyliły się, gdy wsunął w nią palce. Czuł pod palcami ciepło i wilgoć, słyszał jej urywany oddech. Wspomnienie niedzieli, kiedy to jej dłoń z niespodziewaną pewnością pieściła jego penisa, sprawiło, że teraz, pod strumieniem wody, jego ciało zareagowało natychmiastowo. Zaczął się pieszczyć, odtwarzając w myślach każdy jej ruch, każdy dotyk, aż w końcu, przywołując obraz jej orgazmu, sam osiągnął gwałtowny finał, patrząc, jak dowód jego pożądania ginie w spienionej wodzie.

Wiedział jednak, że prysznic to za mało. Musieli się spotkać.

Okazja nadarzyła się szybciej, niż przypuszczał. Katarzyna napisała krótko: „Stary budynek administracji, sala 104. Klucz jest w drzwiach”.

 

To miejsce było jeszcze bardziej odrealnione niż biblioteczna piwnica. Sala 104 służyła jako prowizoryczny magazyn – nie było tu łóżka, tapczanu, nawet porządnego biurka. Stało tu kilka twardych, drewnianych krzeseł pod ścianą, zakurzony stół zasypany papierami i ciężka, dębowa komoda, która pamiętała pewnie czasy przedwojenne.

Kiedy Janek wszedł do środka, Katarzyna już tam była. Nie było czasu na uprzejmości czy rozmowy o wykładach. Gdy tylko zamknął drzwi na klucz, dopadli do siebie z furią, której żadne z nich nie potrafiło już kontrolować.

– Czekałam na to od wtorku – wychrypiała mu do ucha, wbijając paznokcie w jego ramiona.

Przycisnął ją do twardego kantu dębowej komody. Drewno zaskrzypiało pod ich ciężarem, ale żadne z nich nie zwróciło na to uwagi. Janek uniósł jej biodra, sadzając ją na blacie pośród starych segregatorów. Jej nogi natychmiast oplotły go w pasie, przyciągając brutalnie blisko. Nie było koronkowych majtek z kokardką – tym razem Katarzyna była przygotowana. Pod spódnicą nie miała nic, co Janek przywitał niskim, gardłowym mruknięciem aprobaty.

Ich seks był prowizoryczny, surowy i desperacki. Nie było miękkiej pościeli, tylko chłód starego drewna i twarde krawędzie mebli. Janek wszedł w nią mocno, a ona odrzuciła głowę do tyłu, uderzając nią niemal o ścianę. Każde pchnięcie sprawiało, że komoda przesuwała się o centymetr po zakurzonej podłodze, wydając rytmiczne, ciężkie odgłosy.

– Tak… Janek, nie przestawaj – błagała, zaciskając dłonie na jego koszuli.

W tym zakurzonym magazynie, pośród martwych dokumentów, ich ciała tworzyły jedyną żywą strukturę. Janek czuł każdy mięsień jej ud, każdą kroplę potu na jej czole. To nie była już tylko „grzeczna dziewczyna z Idaho”. To była kobieta, która brała dokładnie to, czego chciała, odrzucając na bok wszystkie zasady, o których opowiadała mu dwa dni wcześniej.

Gdy zbliżali się do szczytu, Janek chwycił ją za uda, stabilizując ich oboje w tym niewygodnym, ale niesamowicie intensywnym układzie. Kiedy finał nadszedł, był głośny i bezlitosny. Katarzyna wgryzła się w jego ramię, by stłumić krzyk, a Janek poczuł, jak cały świat kurczy się do tego jednego punktu styku ich ciał na blacie starej komody.

Dłuższą chwilę trwali w bezruchu, słysząc tylko własne, ciężkie oddechy i tykanie starego zegara gdzieś na korytarzu.

– I co teraz, socjologu? – zapytała cicho, odgarniając wilgotne włosy z twarzy i uśmiechając się tym swoim wybiórczo-mormońskim uśmiechem.

– Teraz – Janek pomógł jej zejść z komody i zaczął poprawiać ubranie – myślę, że musimy znaleźć salę z wygodniejszymi meblami na następny raz.

Katarzyna zaśmiała się, zapinając spódnicę. W jej oczach nie było cienia wstydu, tylko obietnica kolejnych, równie ryzykownych spotkań.

 Nagle ciszę rozdarł odgłos ciężkich butów uderzających o betonową posadzkę korytarza. Echo niosło się wyraźnie, z każdym krokiem przybliżając zagrożenie do drzwi ich kryjówki. Janek zamarł z dłonią na klamrze paska, a Katarzyna wstrzymała oddech, instynktownie cofając się w głąb cienia rzucanego przez regały.

Koniec części 1